De ver/opbouw van mijn masita schiet aardig op. Ze zijn nu met het dak bezig, dat wordt helemaal vernieuwd. De buitenkant van het huis blijft zoals het was maar de binnenkant wordt bijna geheel vernieuwd. Ik probeer er nog zoveel mogelijk oude elementen in te laten zitten bv de houten balken (palen van de olijfboom) boven het raam blijft zitten aan de binnenkant en aan de buitenkant maar daartussen komt een betonnen balk voor de stevigheid.

Daarvoor moet ik wel vaak gaan kijken bij de bouw want de bouwmannen zouden het liefst alles tegen de grond gooien en helemaal een nieuw huis bouwen, alles recht (waterpas) en strak. Nu proberen ze er met zoveel mogelijk ijzer en beton een bunker van te maken.
Maar sinds maandag jl is er een Roemeen meegekomen die mij begrijpt en gelukkig spreekt hij een beetje Engels dus daar kan ik mee communiceren. Het is een goede vakman en hij heeft ook maar meteen de leiding genomen.
Het wordt een internationaal huis. In het begin waren er 2 Litouwers en daar voegde zich een afrikaan bij. 1 Litouwer vertrok en een Siberiër nam zijn plaats in. De Siberiër kreeg elders werk en de Roemeen vulde zijn plek op.
Het is een vrolijk stel en ze werken hard maar vrouwen houden zich het best ver van de bouwplaats.
Ik heb een architect in de arm genomen die een oogje in het zeil houdt wat betreft de stevigheid van de bouw.

De “balsa”annex zwembad is ook bijna klaar, dat wordt gebouwd door 2 Engelse bouwvakker. Zij leveren goed werk.
Er is veel werkeloosheid en vooral de buitenlanders zoeken wanhopig werk. Ik heb werk genoeg al wil het afwerken wel het liefst zelf doen met hulp van Edward en misschien wat vrijwilligers.
Zoals jullie hebben kunnen lezen in de nieuwsbrief van enkele weken geleden is hulp altijd welkom. Maar je bent ook welkom als je hier alleen maar wil “zijn”.

Sinds enkele weken loopt ook de post goed. Na enkele tussenadressen en een opgedoekt postkantoor in La Palma, heb ik nu een postbus in Flix. Een groot dorp hier 25 km vandaan. Dus als je me eens een brief of kaartje wil sturen, het adres is:
Appartado de correos nr 9
43750 Flix  Tarragona
Spanje

Verder ben ik erg blij met de rust hier, de natuur en de vele vogels. In het bijzonder met het koppel steenarenden en het koppel raven dat af en toe op bezoek komt.
Het nest jonge vosjes en de wilde zwijnen die ik nog niet zie maar wel hoor.

Kortom het leven is verrukkelijk.
Wat ik wel mis is de aanwezigheid van nog een vrouw. Mannen in overvloed maar een vrouw hier is een zeldzaamheid.
Dus vrouwen, pak je tent in en houdt me een poos(je) gezelschap. (mannen zijn ook welkom hoor)

foto: De steenarenden van de Sisquelles

Met mijn huisje vordert het langzamer als verwacht. Het is veel passen en meten met natuursteen en iets opmeten is ook al erg moeilijk, maar met het dak ga ik hulp krijgen van twee gentleman bouwvakkers van Engelse origine. Het word een traditioneel Spaans dak zoals zij dat noemen. Ik dacht dat ze met traditioneel bedoelden: houten balken met rieten matten erop en daarop losse dakpannen, zoals het dak was dat erop zat. Maar nee, zij bedoelen een massief dak dat de hitte kan weerstaan, dus: betonnen balken van 16 bij 16 cm, met daartussen even dikke 60 cm brede holle bakstenen, en dat op dit geheel een laag gewapend niet waterdoorlatend beton, en daar weer bovenop toegemetselde dakpannen. Traditioneel of niet, zo doen ze dat tegenwoordig hier in Catalonië. En het idee bevalt me wel, je kan maar beter zeker zijn dat het niet gaat lekken en dat het binnen koel blijft.

foto: Het huisje zonder dak

foto:  Zoek mijn huisje (hier nog mét dak) op deze foto.

De Engelse bouwvakkers: Jed en Paul, zijn erg vriendelijk, ze zijn al bezig met een 4 bij 8 meter groot waterbassin voor mijn moeder. Ook brengt Jed morgen antibiotica voor mijn ontsteking mee. Mijn moeder kan de weg niet op vanwege de regen, het zou erg gevaarlijk zijn. We hebben hier een leembodem en dat fijne leem vult het hele profiel van de banden op als het nat is en het gevaar om te gaan schuiven is erg groot. Als het leem droog is veroorzaakt het overigens een grote stofwolk. En dat fijne leemstof daalt ook in mijn caravan neer. Overigens zei Jed dat hij, weer of geen weer, de antibiotica zou komen brengen ondanks dat hij mijn moeder ten stelligste afrade om de weg op te gaan.

Aan het huis van mijn moeder werken twee Litouwers en een Malinees. Ook weer erg aangename mensen (hoewel de éne Litouwer is aangenamer als de andere Litouwer). Er zijn wel voortdurend meningsverschillen over waar moet de trap komen en hoe moet de trap zijn, en hoe breed het gat, en waar moet die pilaar komen enz…
Ze werken hard voor weinig geld en zijn altijd vrolijk. De Malinees spoelde laatst, voordat ze weer naar huis zouden gaan, voor het huis van mijn moeder, het leemstof van zich af en trok een sjiek kostuum met glimschoenen aan. Want, hij zou nog even gaan trouwen in het gemeentehuis. De volgende dag was hij weer van de partij hier, om 9 uur ochtends na een uur rijden.

Net naar de radio geluisterd. Het zou vanavond opklaren en morgen is het weer droog… Het is nu 20:00 en donkere wolken pakken zich samen boven mijn stekkie, zag ik toen ik buiten even een blikje bier en “Pipas” uit mijn voorraad pakte. En nu hoor ik het weer donderen…

Hierbij herschrijf ik de nieuwsbrief die ik jullie een half jaar geleden stuurde of zoals die eerder in deze weblog stond.
Zoals sommige van jullie weten en anderen ook niet is het project wat we eerst voor ogen hadden niet doorgegaan. De reden daarvoor was dat de eigenaar zich op het laatste moment terugtrok, hij wilde toch niet verkopen… ja, dat kan zo gebeuren.

Omdat ik alles al geregeld had voor een vertrek naar Spanje ( huis in de verkoop,
verhuisbedrijf geregeld, enz. ) heb ik toch maar doorgezet. Dus ben ik 10 oktober verhuisd naar Spanje, Catalonië, mijn spullen in een opslag gedaan en ben in een tent gaan wonen op het landje van Inge.
We zijn nu 4 maanden verder en inmiddels heb ik mijn huis verkocht en kortgeleden heb ik een prachtige Landgoed gevonden en gekocht in de bergen van Catalonië, wat verder van de kust (ongeveer 50 km).

Ook dit landgoed gaat: “Mas Senéca” heten.
Het ligt in de gemeente La Palma d’Ebre, 150 km ten zuiden van Barcelona, 30 kilometer van Tarragona  en 50 km verwijdert van de zee.
De rivier d’Ebre is dichtbij.

We worden de culturele boeren van 13 ha land dat bestaat uit een olijven/amandel boomgaard, bos en berg, incl. grot en bron.
Wij nodigen jullie uit om mee te doen met dit culturele avontuur!

Het is een plek met zeer vele mogelijkheden en vooral voor ons een plek waar iedereen welkom is om uit te rusten, te ont-moeten of te creëren.

Waar ecologisch geleefd wordt in harmonie met de kosmos en de aarde en alles wat daarop in vrijheid leeft.
Om dit alles te realiseren hebben wij uw hulp of deelname nodig.

U hoeft echter niets op voorhand te kopen omdat dit project financieel haalbaar is.

Deelnemen aan dit prachtige, ecologische project kunt u door:

•     Als vrijwilliger te komen helpen met de restauratie van de Masia of het bouwen van voorzieningen voor gasten.

•    Het meehelpen met het onderhoud van de olijfboomgaard, snoeien en oogsten.

•    Of ander soort tuinwerk.

•    Gewoon lekker vakantie komen vieren of half werken/half vakantie.

•    Er is ook mogelijkheid genoeg om een poosje in rust en stilte door te brengen als je  daar behoefte aan hebt.

•    BV. Een meditatieweek of een vision quest.  Je kunt kiezen of je wel of niet  begeleidt wil worden.

•    Om cursussen of workshops te geven of deel te nemen

•    Of om gewoon te ZIJN.

•    Te genieten van het paradijsje en de oase van rust en stilte.

Want: Mas Senéca wordt een plek waar oude technieken en ambachten harmonieus versmelten met nieuwe ideeën, uitvindingen en technieken.
Waar we ruimte bieden aan het experiment en met respect samen voor het landgoed zorgen. Een plek waar creativiteit, spiritualiteit en cultuur samen komen.
Waar ervaringen uitgewisseld kunnen worden en we op niet-formele wijze de Spaanse taal en cultuur kunnen leren.

Scheppende arbeid.
Al vanuit de oudste tijden kwamen voortbrengselen van de menselijke handvaardigheid tot ons. Gebruiksvoorwerpen van aardewerk, been en steen, uit latere tijden ook metaal, vullen de vitrines van onze oudheidkundige musea.
Ook voorwerpen, welke enkel dienen tot uitdrukking van denken, voelen en geloven, bleven in groten getale bewaard.
Deze vondsten uit de oertijd dragen het stempel van eenvoudig handwerk en zijn evenzoveel bewijzen van de menselijke drang tot scheppen, tot gestalte geven aan de materie.
Een drang, welke de mens van den beginne af moet hebben geboeid.
In vele streken ontwikkelde zich het pottenbakken, weven, houtsnijden, enz. tot karakteristieke vormen van volkskunst, zoals men de uitingen van huisvlijt later ging noemen. Naarmate echter een beschaving zich verfijnt, zien we doorgaans deze scheppende activiteit sterk teruglopen en zich meer beperken tot het ‘kunstzinnige’ .

Creativiteit.
De innerlijke drang tot scheppend werk, die in elke mens leeft, noemen we creativiteit.
In algemene zin heeft het begrip creativiteit een ruimere betekenis.
Dan verstaan we er het vermogen onder om een probleem zelfstandig te kunnen overzien en innerlijk zo te verwerken dat het in een nieuwe situatie kan worden ingepast.

We vinden het belangrijk dat jong en oud, eigen dromen gestalte kunnen geven ter verbetering van de leefomgeving.
We vinden het ook belangrijk dat mensen van allerlei pluimage elkaar kunnen ontmoeten om hun (culturele) horizon te verbreden.

Op Mas Senéca bieden we daar ruimte voor.
De sleutel van alles is “samenwerking”, “uitwisseling” en “ruimte bieden aan experiment” om met elkaar tot nieuwe ideeën te komen.

Hebt u interesse of bent u nieuwsgierig geworden en wilt u meer informatie, neem dan contact op.

Tot ziens,

Maria van der Wijst

Foto: Mijn toekomstig huisje

Foto: Zo woon ik nu

Gisteren kwam de buurman zich voorstellen (ik wist niet dat we een buurman hadden) hij zag de caravan van mijn moeder en was nieuwsgierig. Hij bezit twee finca’s een eind verderop.

We zijn al begonnen met het verbeteren van de onverharde weg hiernaartoe (4 km). We vullen de gaten met zand, en met een hakbijl halen we de bulten weg. Ook hebben we groene pijlen op stenen gespoten zodat bezoekers ons überhaupt kunnen vinden.

———————–

Hier is Mas Senéca:

Tijdens het snoeien houd roodborstje Pierliepie mij gezelschap en zoekt incektjes die tevoorschijn komen wanneer ik de grond omwoel als ik de jonge scheuten met een hakbijl van de wortels hak. Pierliepie heeft er een neusje voor.
s’Nachts roepen de vossen en de uilen. Overdag loeren de slangen en de bidsprinkhanen op aas.

Foto:  Roodborstje Pierliepie

Een tijdje geleden kwam een jager vragen of hij op het terrein mocht jagen. Hij was de eerst mens die ik sinds een week zag. “Ik woon in Casa Rossa, als je het niet goed vind dan jaag ik beneden bij de rivierbedding” Ik had zijn robuuste rode landrover met pluche inktvis boven het dashboard al eens in de omgeving gezien. Ik zei dat ik het goed vond. “Twee uurtjes maar” stelde hij me gerust. Even later hoorde ik harde knallen en het lood op het dak vallen. Ongerust ben ik naar de mijn tent gaan kijken, en waarempel hij stond er nog geen tien meter vandaan. Zijn vaste plek blijkbaar want daar liggen honderden hulzen. Ik vroeg hem op te passen met de tenten. Even later kwam hij bij het huisje, er bungelde twee dode zanglijsters aan de loop van zijn geweer. Hij riep naar mij, en bood ze mij aan. Hij verzekerde dat ze erg goed smaken. Ik zei: “No, no no” .
Die avond smikkelde hij zelf van zijn vers geplukte lijsterboutjes. Gelukkig heeft hij roodborstje Pierliepie laten leven.

Foto: De bijen zijn dorstig

Zo om half negen ga ik naar bed met een boek maar vaak val ik al zo rond 9 uur in slaap.
Ik geniet erg van het buitenleven en het improviseren en kan bijna niet wachten tot ik op ons eigen landje aan de slag kan.

Zomaar een dag begin December.

Als ik om 8 uur op sta is het nog wat schemerig in de tent en ook wat frisjes. Maar de zon komt al snel hoger en word warmer. Om 10 uur is het lekker weer en ga ik op pad.  eerst naar het internetcafé en daarna naar Valerie, mijn boeken ruilen. We drinken een kopje koffie op het terras. Als ik terugkom is Inge in hempje en korte broek de olijfbomen aan het snoeien.
Ik ga een uitgebreide warme maaltijd in elkaar flansen op mijn primusstelletje.
Een heerlijke zomerse dag in December.

En tussen deze 2 dagen woeier een week een ijskoude wind die overal doorheen ging. Dan was het soms lastig om warm te blijven in de tent.

Er heeft zich intussen ook een landje aangedient, 2 landjes eigenlijk. Op de topografische kaart word het “mas de magi” genoemd.
Kan het mooier…

Foto: Mas de Magi

De dagen vergaan snel hier, alles kost wat meer tijd dan wanneer je leeft in de luxe van een huis met stromend water en electra. Het water om te wassen halen we uit de cistern, een verzamelbekken voor regenwater dat vanaf een schuine rotsplateau opgevangen wordt.

Foto: Badhuis met op de voorgrond het rotsplateau waar vanaf het regenwater in het overkapte bekken stroomt.

Eerst haalde we het water met een emmer uit het bekken maar nadat ik nieuwe leertjes in de hand-waterpomp had gezet kunnen we het nu omhoogpompen.

Het weer was fantastisch, alleen een paar dagen met regen en harde wind gehad. Na de eerste regenbui bleek mijn tent te lekken, het is een goedkope tent, dus zijn we naar Tarragona gereden om een nieuwe tent te kopen, waardoor ik nu in een veel riantere tent leef. Binnenin kan ik in een stoel zitten en ik kan erin koken, wat een luxe!

Op dit moment is mijn moeder naar de autogarage van L´Ametlla del Mar, haar Peugot lekt koelvloeistof, waarschijnlijk het gevolg van een klein ongelukje toen ze bij Gandesa, nadat we wat spullen uit de opslag hadden gehaald , tegen een stenen wal in de berm reed. Toen leek alles o.k. op wat deuken en een los achterspatbord na. De auto heeft hier sowieso veel te verduren. De struiken langs de smalle bobbelige weggetjes worden bijna nooit gesnoeid en krabben met hun scherpe takken de lak van de auto. Mijn moeder zinspeelt nu met de gedachte om een robuuste auto te kopen, eentje die hoog op de wielen staat en met heel veel laadruimte.

Het is nu begin november. Ik had mijn lekkende kleine tent omgedoopt tot wc en was-tent, maar tijdens een aantal zware rukwinden is de hele tent de lucht in gevlogen en belandde een eindje verderop in de bomen. Gelukkig houd mijn nieuwe tent tot nu toe goed stand.

…

De auto is nu gerepareerd en gisteren is Maria naar vijf huizen gaan kijken waarvan er twee overbleven als potentiële kandidaten. Daar gaan we morgen nog eens kijken. Ik ben erg benieuwd.
Inge is voor de komende maanden in haar huisje getrokken en ze is bezig een muurtje te metselen waarvoor we vandaag bij een afgraving zand gaan halen. Ook gaan we nog naar het internetcafé en eten inkopen en dan is de dag weer voorbij.

Wordt vervolgd…

Maar….we zijn verhuisd en we wonen in een mooie grote tent, ieder op een eigen plek  op “Campo Estrellas”, Inge’s landje. Nou ja landje, het is zo,n 3 ha groot. Het ligt hoog, met een smal steil weggetje er naartoe. Met aan weerszijden scherpe doornige struiken die vele krassen op mijn auto maken.

Maar Bodile ( Bodillo in het Spaans) houdt zich prima. Trekt ons overal doorheen en de steilste berg op en geeft geen kik om de krassen op zijn flanken en om de rechterachterflank die wat los hangt na een onzachte ontmoeting met een muurtje langs de weg. Hij vraagt alleen wat extra water.

Voor degene onder u die Bodillo nog niet kennen: het is mijn sterke Franse auto, een groene peugeot 406. Mijn steun en toeverlaat op moeilijke wegen en wegvast en de rust zelve op drukke autobanen. Werkelijk ik zou een man willen die is zoals Bodillo…

We zijn ons inmiddels wel aan het oriënteren en ik heb ook al wat huizen en landjes gezien. Er is veel concurrentie onder de makelaars en ze zijn erg ongeduldig. Hier zo dicht bij zee is het eigenlijk veel te rumoerig en te duur dus we gaan het verder in het binnenland zoeken. In de buurt van Gandesa of Tivissa. Het schijnt daar een stuk goedkoper te zijn en Edward en ik zijn toch meer “bergmensen” dan zeeliefhebbers.

Volgende keer meer,
Liefs Maria

Zondag belde de chauffeur dat hij het toch niet zou redden om om 8 uur bij ons huis te zijn met de verhuiswagen: “Er was een printplaatje losgeraakt” en de caminion moest daarom in de reparatie. Het zou rond 12 uur worden, zo zei hij. Maar maandag voor de middag werd de aankomst toch nog eens verschoven en wel naar dinsdag ochtend. Genoeg tijd dus voor mij en Jos en zijn vriendin Paulien om nog eens een wandeling te maken door het op die dag druilerige bosgebied van de Lage Vogezen.

Jos ken ik al vanaf mijn studententijd en we waren goede vrienden. Een vriendschap die jarenlang verwaterde, maar die weer nieuw leven kreeg nadat hij en zijn vriendin ons een aantal jaren geleden kwamen opzoeken in Frankrijk tijdens hun fietsvakantie. Daarna zijn ze nog enkele malen geweest en deze maandag zouden ze ons helpen met de verhuizing.

Dinsdag 11 october

Gespannen zitten we in de ochtend voor het huis te wachten op de vrachtwagen. De hele straat is uitgelopen om het “spectakel” mee te maken. Onze buurman had verzekerd ook mee te helpen en entertainde ons met zijn volkse Noord Franse humor. “Tring….” daar gaat de telefoon. “Er is wat vertraging, ik kom rond twee uur”. Twee uur – na een wandeling (niet te ver, je kan immers niet weten) is de vrachtwagen er nog steeds niet. Zo tegen zes uur arriveerd dan eindelijk de lang verwachte verhuiswagen en kunnen we voornamelijk in het donker inladen.
Het is te laat om nog naar Spanje te rijden, dus brengt de chauffeur de nacht door in zijn cabine voor ons huis, en wij kamperen in het huis voor een laatste nacht.

Woendag 12 october

Deze gedenkwaardige dag zullen we de grens van Spanje overschrijden, maar niet zonder kleerscheuren.  De stemming was goed die ochtend bij vertrek uit Claudon. De huissleutels waren overhandigd aan de buurman, want de komende drie maanden zal het huis leeg staan, waarna een Nederlands koppel het huis zal overnemen als het koopcontract is getekend. Onze goede buurman zal ook voor de 7 zwerfkatten zorgen. Ik had 24 kilo brokjes ingekocht.

Tijdens de reis werd slechte communicatie de oorzaak van onenigheid over of we wel of niet in één ruk zouden doorrijden naar de eindbestemming, de heuvels rond Tivissa in het Spaanse Catalonië. Jos werd moe van het rijden en later ook nog misselijk. Hij wilde niets liever als stoppen en de bivak opslaan. Mijn moeder wilde per sé doorrijden tot in de heuvels van Catalonië om dáár te bivakkeren. Ikzelf vond het wel welletjes en zag ertegen op om langs de snelweg te slapen en legde me bij het besluit van mijn moeder neer. Paulien deed hetzelfde wat voor gekissebis tussen Jos en haar zorgde. En zo ging het nog even voort. Alle details kan ik hier niet geven omdat de hoofdpersonen uit dit verhaal nog in leven zijn.

Donderdag 13 october

Bij het krieken van de dag werden we wakker uit onze bivak ergens in een Johannesbroodboom-boomgaard ergens in de heuvels van El Perello. Het felle licht van de bijna volle maan en de stevige warme zeewind liet sommigen van ons slecht slapen. Maar de plek was wonderschoon.

Om twee uur bij een groot hotel in Gandesa hadden we afgesproken met de eigenaar van de opslagruimte. Daar vrachtwagen zou daar dan ook aankomen, maar zoals gebruikelijk werd het véél later, zodat we pas vlak voor het donker in alle haast de spullen konden uitladen. Door de haast hebben we zowat alles verkeerd neergezet zodat het in de komende weken ondoenlijk is om er nog iets bruikbaars uit te halen zonder de hele boel weer buiten te zetten.

De eigenaarvan de oplag en een meegekomen patserige vriend leken me echte regelneven, die op zakelijke toon de boel afhandelde. Vooraf werd door de eigenaar weinig prijs gegeven over de opslagruimte en later werd duidelijk waarom.
Een lang smal slecht weggetje voer naar de plek midden tussen lelijke windmolens bij een half afgemaakte moderne bungalow, die de eigenaar ook nog probeerde te slijten aan mijn moeder. De oplsagruimte, een onafgemaakte garage met kapot asbest dak  (met plakband dicht gemaakt) was van binnen bezaaid met rotzooi die we er eerst moesten uitgooien. Ook stonden er nog wat ¨dingetjes¨ van de eigenaar in.

14 October tot heden

Hier komt nog het een en ander, dus het wordt vervolgd.
We kamperen op het landje van Inge. Een casa met olijvenboomgaard in de ruige heuvels vlak bij de kust. Het weer is goed en in de avond word het fris.

Mijn Tent

Tent van Maria

Er waren veel Fransen, uit de buurt en uit het dorp.
Die mij allemaal kennen maar ik hen niet of alleen van gezicht.
Zelfs de burgemeester was er met heel zijn familie. Om afscheid te nemen en als aandenken hebben ze ook wat gekocht.
Hij vond het een uitstekend idee om op deze manier je overtollige dingen kwijt te raken.
De Nederlanders lieten het een beetje afweten, misschien geen tijd!!!!!!!!

Ik heb iedereen een Frans of Nederlands gedichtenbundeltje meegegeven.
Het was een hele drukte maar ook erg gezellig.

Nu wordt het huis echt leeg en lijkt het steeds meer op kamperen, maar ik vind het leuk.

Ben je klaar voor Spanje?
Besef je wel wat je opgeeft?
Weet je wel waar je aan begint?

Deze vragen worden me nogal eens gesteld de laatste weken.

Nee, ik weet niet waar ik aan begin, dat weet ik eigenlijk nooit.
Elke dag als ik wakker wordt en een nieuwe dag begint weet ik niet wat deze dag brengt, dus weet ik ook niet waar ik aan begin.

Maar…………… Ja, ik ben helemaal klaar voor Spanje.

Wat ik opgeef???????
Het is hier erg mooi, de bomen beginnen te kleuren en er is elke dag een prachtige zonsondergang. Het lijkt wel ( al de hele zomer) of de natuur zich van zijn beste kant laat zien.
Er was heel veel fruit en nog steeds pluk ik aardbeien, frambozen, appels en bramen, het kan niet op.

Om me hier te houden????

Het huis wordt leger en leger.

Ik heb 35 m³ gereserveerd in de grote verhuiswagen maar ik ben bang dat ik meer nodig heb, maar dat kan niet. Dus reduceren we steeds maar weer. Geen grote meubels mee, dus mijn mooie houten tuinbank moet ik hier laten. Ook mijn mooie bed laat ik hier ( waarschijnlijk). Géén luie stoelen of banken en maar 1 enkele tafel + 6 stoeltjes + tafeltennistafel ( is lekker groot) + mijn behandeltafel natuurlijk.
De meubels die ik uit elkaar kan halen gaan wel mee.

Je zou denken dat 35 m³ veel is maar dat valt vies tegen of ik heb gewoon veel te veel spullen.

Eén vierde van mijn bezittingen neem ik mee en de rest blijft hier achter en eindigt op de brandstapel, de vuilnisbelt of wordt verkocht/afgegeven.

Dan heb ik natuurlijk ook nog mijn tweedehands winkeltje waarvan de inhoud ook weg moet. De nieuwe bewoners zitten niet te wachten op zoveel spullen, zij willen het huis zo leeg mogelijk. Zij hebben grootse plannen met het huis.

Ik heb ook nog goed nieuws. Edward heeft op internet iemand gevonden die opslagruimte heeft in Gandesa, een dorpje bij Mora d’Ebre. Dat is in de buurt.
Het is een garage en het kost 100 euro per maand.
Mijn verhuisbedrijf ( die ik ook om een oplossing had gevraagd ) heeft het voor me geregeld en vastgelegd. Zij brengen de spullen daarheen en wij zijn er dan ook om mee te helpen uitladen enz. Ik krijg een sleutel zodat ik tussentijds ook spullen kan halen. Het is beveiligd met een alarm.
Dit is super dus dat probleem is nu ook opgelost.

1 en 2 oktober heb ik een garage sale vanaf 14 uur en ik hoop dan echt veel te verkopen. Na afloop is er natuurlijk een feestje…

Zoom in op het kaartje hieronder en je ziet de exacte locatie van onze garage sale in Claudon.

Lokatie Garage Sale – Rommelmarkt 1 en 2 oktober

Ik heb een goede tijd hier gehad, mede dankzij jullie maar het is af, ik ben hier klaar.
Dus ga ik mijn grenzen verleggen en schuif een landje op.

Het huis is verkocht, 10 oktober verhuis ik naar Catalonië in Spanje.
Ik heb daar nog geen adres of tel. nr. maar dat ga ik zo snel mogelijk regelen. Als je op de hoogte wil blijven van mijn wel en wee kijk dan hier op mijn blog, ik vermeld dan ook tzt mijn contactgegevens.

Ik zal er ook regelmatig hier foto’s plaatsen zodat jullie op de hoogte blijven.

Op 1 en 2 oktober organiseer ik nog een  vide grenier, rommelmarkt, garagesail om mijn overbodige spullen te verkopen. Vooral veel meubels en elektrische apparatuur ( voor de keuken en de werkplaats) want ik heb daar geen elektriciteit (voorlopig).
Aansluitend of tegelijkertijd is er een au revoir, say goodby party. Waarvoor ik iedereen van harte uitnodig op 6, Beauregard, Claudon.

Ik ben al driftig aan het inpakken, de 50-er jaren kast op de foto is al verkocht.

En ook héél erg veel spullen worden gewoonweg verbrand.

Ik houd hier nog een rommelmarkt in huis, om zoveel mogelijk spullen te verkopen. Wat ik nodig heb ben ik al in dozen aan het inpakken.

Het huis in de Vogezen staat dus nog te koop, heb je interesse, hieronder de link naar het huis op de site van de makelaar:

pierres-lorraines.fr

Na 7 jaar in Claudon begint een nieuw hoofdstuk. In deze blog zal ik jullie zoveel mogelijk op de hoogte houden van de ontwikkelingen in dit avontuur.