Mas Senéca

Het is al lang geleden dat ik wat geschreven heb hier in het blog. De wereld van internet is ver weg op de campo. Géén blogs maar wel BBC world sevice.
Ik leef hier de laatste twee weken als een kluizenaar in het huisje van Inge en Serge. Maria is naar Frankrijk om wat dingen te regelen en Inge is naar Nederland voor een kunst-opdracht en om de feestdagen te vieren.
De dag bestaat uit brandhout verzamelen voor de kachel, olijfbomen snoeien en sudoku bij de radio. Voor het brandhout volstaan twee omgevallen dode dennen en het snoeihout van de olijfbomen dat al decennia ligt te drogen op de vele verlaten boomgaarden in de omgeving. Het heeft hier al meerdere weken niet geregend waardoor de bijen een echte plaag worden. Ze zijn dorstig voor ieder beetje vocht en schuwen ook geen afwasmiddelsmaakje. Dus als ik ga afwassen doe ik dat met tientallen bijen zoemend bij mijn handen en drijven er steeds een aantal dood in het water.
Het zonnetje schijnt iedere dag en het is aangenaam warm, alleen die wind, die wind houdt me onrustig, houden de tenten het goed? Tot nu toe wel. Ze hebben de zéér langdurige stormtest doorstaan.

Tijdens het snoeien houd roodborstje Pierliepie mij gezelschap en zoekt incektjes die tevoorschijn komen wanneer ik de grond omwoel als ik de jonge scheuten met een hakbijl van de wortels hak. Pierliepie heeft er een neusje voor.
s’Nachts roepen de vossen en de uilen. Overdag loeren de slangen en de bidsprinkhanen op aas.

Foto:  Roodborstje Pierliepie

Een tijdje geleden kwam een jager vragen of hij op het terrein mocht jagen. Hij was de eerst mens die ik sinds een week zag. “Ik woon in Casa Rossa, als je het niet goed vind dan jaag ik beneden bij de rivierbedding” Ik had zijn robuuste rode landrover met pluche inktvis boven het dashboard al eens in de omgeving gezien. Ik zei dat ik het goed vond. “Twee uurtjes maar” stelde hij me gerust. Even later hoorde ik harde knallen en het lood op het dak vallen. Ongerust ben ik naar de mijn tent gaan kijken, en waarempel hij stond er nog geen tien meter vandaan. Zijn vaste plek blijkbaar want daar liggen honderden hulzen. Ik vroeg hem op te passen met de tenten. Even later kwam hij bij het huisje, er bungelde twee dode zanglijsters aan de loop van zijn geweer. Hij riep naar mij, en bood ze mij aan. Hij verzekerde dat ze erg goed smaken. Ik zei: “No, no no” .
Die avond smikkelde hij zelf van zijn vers geplukte lijsterboutjes. Gelukkig heeft hij roodborstje Pierliepie laten leven.

Foto: De bijen zijn dorstig

Geplaatst onder: Edslog op 16 januari 2012