Mas Senéca

Maandag 10 october 2011

Zondag belde de chauffeur dat hij het toch niet zou redden om om 8 uur bij ons huis te zijn met de verhuiswagen: “Er was een printplaatje losgeraakt” en de caminion moest daarom in de reparatie. Het zou rond 12 uur worden, zo zei hij. Maar maandag voor de middag werd de aankomst toch nog eens verschoven en wel naar dinsdag ochtend. Genoeg tijd dus voor mij en Jos en zijn vriendin Paulien om nog eens een wandeling te maken door het op die dag druilerige bosgebied van de Lage Vogezen.

Jos ken ik al vanaf mijn studententijd en we waren goede vrienden. Een vriendschap die jarenlang verwaterde, maar die weer nieuw leven kreeg nadat hij en zijn vriendin ons een aantal jaren geleden kwamen opzoeken in Frankrijk tijdens hun fietsvakantie. Daarna zijn ze nog enkele malen geweest en deze maandag zouden ze ons helpen met de verhuizing.

Dinsdag 11 october

Gespannen zitten we in de ochtend voor het huis te wachten op de vrachtwagen. De hele straat is uitgelopen om het “spectakel” mee te maken. Onze buurman had verzekerd ook mee te helpen en entertainde ons met zijn volkse Noord Franse humor. “Tring….” daar gaat de telefoon. “Er is wat vertraging, ik kom rond twee uur”. Twee uur – na een wandeling (niet te ver, je kan immers niet weten) is de vrachtwagen er nog steeds niet. Zo tegen zes uur arriveerd dan eindelijk de lang verwachte verhuiswagen en kunnen we voornamelijk in het donker inladen.
Het is te laat om nog naar Spanje te rijden, dus brengt de chauffeur de nacht door in zijn cabine voor ons huis, en wij kamperen in het huis voor een laatste nacht.

Woendag 12 october

Deze gedenkwaardige dag zullen we de grens van Spanje overschrijden, maar niet zonder kleerscheuren.  De stemming was goed die ochtend bij vertrek uit Claudon. De huissleutels waren overhandigd aan de buurman, want de komende drie maanden zal het huis leeg staan, waarna een Nederlands koppel het huis zal overnemen als het koopcontract is getekend. Onze goede buurman zal ook voor de 7 zwerfkatten zorgen. Ik had 24 kilo brokjes ingekocht.

Tijdens de reis werd slechte communicatie de oorzaak van onenigheid over of we wel of niet in één ruk zouden doorrijden naar de eindbestemming, de heuvels rond Tivissa in het Spaanse Catalonië. Jos werd moe van het rijden en later ook nog misselijk. Hij wilde niets liever als stoppen en de bivak opslaan. Mijn moeder wilde per sé doorrijden tot in de heuvels van Catalonië om dáár te bivakkeren. Ikzelf vond het wel welletjes en zag ertegen op om langs de snelweg te slapen en legde me bij het besluit van mijn moeder neer. Paulien deed hetzelfde wat voor gekissebis tussen Jos en haar zorgde. En zo ging het nog even voort. Alle details kan ik hier niet geven omdat de hoofdpersonen uit dit verhaal nog in leven zijn.

Donderdag 13 october

Bij het krieken van de dag werden we wakker uit onze bivak ergens in een Johannesbroodboom-boomgaard ergens in de heuvels van El Perello. Het felle licht van de bijna volle maan en de stevige warme zeewind liet sommigen van ons slecht slapen. Maar de plek was wonderschoon.

Om twee uur bij een groot hotel in Gandesa hadden we afgesproken met de eigenaar van de opslagruimte. Daar vrachtwagen zou daar dan ook aankomen, maar zoals gebruikelijk werd het véél later, zodat we pas vlak voor het donker in alle haast de spullen konden uitladen. Door de haast hebben we zowat alles verkeerd neergezet zodat het in de komende weken ondoenlijk is om er nog iets bruikbaars uit te halen zonder de hele boel weer buiten te zetten.

De eigenaarvan de oplag en een meegekomen patserige vriend leken me echte regelneven, die op zakelijke toon de boel afhandelde. Vooraf werd door de eigenaar weinig prijs gegeven over de opslagruimte en later werd duidelijk waarom.
Een lang smal slecht weggetje voer naar de plek midden tussen lelijke windmolens bij een half afgemaakte moderne bungalow, die de eigenaar ook nog probeerde te slijten aan mijn moeder. De oplsagruimte, een onafgemaakte garage met kapot asbest dak  (met plakband dicht gemaakt) was van binnen bezaaid met rotzooi die we er eerst moesten uitgooien. Ook stonden er nog wat ¨dingetjes¨ van de eigenaar in.

14 October tot heden

Hier komt nog het een en ander, dus het wordt vervolgd.
We kamperen op het landje van Inge. Een casa met olijvenboomgaard in de ruige heuvels vlak bij de kust. Het weer is goed en in de avond word het fris.

 

Mijn Tent

 

Tent van Maria

Geplaatst onder: Edslog op 26 oktober 2011