Mas Senéca

Ik had ondanks dat ik de halve wereld ben afgereisd nog nooit een schorpioen in levende lijve gezien.  Menigmaal ben ik in een exotisch land gewaarschuwd om s`ochtends in mijn schoenen te kijken voordat ik ze aan zou trekken, want daar houden ze zich graag op volgens de ‘locals’, want “the sting of a scorpio is very painful”. Dus keek ik iedere ochtend in mijn schoenen alsof sinterklaas in het land was, maar helaas géén schorpioen.
Een aantal dagen geleden zat er één op het pad naar de tent van mijn moeder. Ik heb hem maar gevangen en in een verre uithoek van het landje uitgezet, want midden op het pad is niet ideaal voor hem en ons.
Het diertje heeft een goede schutkleur dus heb ik hem op een houten bank gezet om de foto te maken. Hij is overigens verbazend mak en wil alleen maar heel langzaam ergens onder kruipen. Deze Europese soort is overigens niet erg gevaarlijk, de steek is te vergelijken met een wespensteek.

Geplaatst onder: Edslog op 24 januari 2012 | Laat een reactie achter »

Het is al lang geleden dat ik wat geschreven heb hier in het blog. De wereld van internet is ver weg op de campo. Géén blogs maar wel BBC world sevice.
Ik leef hier de laatste twee weken als een kluizenaar in het huisje van Inge en Serge. Maria is naar Frankrijk om wat dingen te regelen en Inge is naar Nederland voor een kunst-opdracht en om de feestdagen te vieren.
De dag bestaat uit brandhout verzamelen voor de kachel, olijfbomen snoeien en sudoku bij de radio. Voor het brandhout volstaan twee omgevallen dode dennen en het snoeihout van de olijfbomen dat al decennia ligt te drogen op de vele verlaten boomgaarden in de omgeving. Het heeft hier al meerdere weken niet geregend waardoor de bijen een echte plaag worden. Ze zijn dorstig voor ieder beetje vocht en schuwen ook geen afwasmiddelsmaakje. Dus als ik ga afwassen doe ik dat met tientallen bijen zoemend bij mijn handen en drijven er steeds een aantal dood in het water.
Het zonnetje schijnt iedere dag en het is aangenaam warm, alleen die wind, die wind houdt me onrustig, houden de tenten het goed? Tot nu toe wel. Ze hebben de zéér langdurige stormtest doorstaan.

Tijdens het snoeien houd roodborstje Pierliepie mij gezelschap en zoekt incektjes die tevoorschijn komen wanneer ik de grond omwoel als ik de jonge scheuten met een hakbijl van de wortels hak. Pierliepie heeft er een neusje voor.
s’Nachts roepen de vossen en de uilen. Overdag loeren de slangen en de bidsprinkhanen op aas.

Foto:  Roodborstje Pierliepie

Een tijdje geleden kwam een jager vragen of hij op het terrein mocht jagen. Hij was de eerst mens die ik sinds een week zag. “Ik woon in Casa Rossa, als je het niet goed vind dan jaag ik beneden bij de rivierbedding” Ik had zijn robuuste rode landrover met pluche inktvis boven het dashboard al eens in de omgeving gezien. Ik zei dat ik het goed vond. “Twee uurtjes maar” stelde hij me gerust. Even later hoorde ik harde knallen en het lood op het dak vallen. Ongerust ben ik naar de mijn tent gaan kijken, en waarempel hij stond er nog geen tien meter vandaan. Zijn vaste plek blijkbaar want daar liggen honderden hulzen. Ik vroeg hem op te passen met de tenten. Even later kwam hij bij het huisje, er bungelde twee dode zanglijsters aan de loop van zijn geweer. Hij riep naar mij, en bood ze mij aan. Hij verzekerde dat ze erg goed smaken. Ik zei: “No, no no” .
Die avond smikkelde hij zelf van zijn vers geplukte lijsterboutjes. Gelukkig heeft hij roodborstje Pierliepie laten leven.

Foto: De bijen zijn dorstig

Geplaatst onder: Edslog op 16 januari 2012 | Laat een reactie achter »

Het is kwart voor 6 in de avond en in de tent is het 10 graden.
Het schemert en het is bijna donker.Er staat al een paar dagen een ijskoude wind maar omdat overdag de zon lekker schijnt is het toch zo’n 14 graden.
Ik heb net mijn dagelijkse ritueel gedaan: naar beneden lopen en in de (droge) rivierbedding een paar mooie stenen uitzoeken en sjouw ze dan mee naar boven de berg op. Ik doe dat altijd net voor het donker wordt omdat ik er lekker warm van krijg voor ik de avond in ga.
Dan steek ik de kaarsen aan en het kookpitje waar ik een platte kleisteen op leg. Daarop leg ik dan de rivierstenen die heet worden.
Ik draai ze in een doek en leg ze in mijn bed om dat te verwarmen voor ik er in stap.

Zo om half negen ga ik naar bed met een boek maar vaak val ik al zo rond 9 uur in slaap.
Ik geniet erg van het buitenleven en het improviseren en kan bijna niet wachten tot ik op ons eigen landje aan de slag kan.

Zomaar een dag begin December.

Als ik om 8 uur op sta is het nog wat schemerig in de tent en ook wat frisjes. Maar de zon komt al snel hoger en word warmer. Om 10 uur is het lekker weer en ga ik op pad.  eerst naar het internetcafé en daarna naar Valerie, mijn boeken ruilen. We drinken een kopje koffie op het terras. Als ik terugkom is Inge in hempje en korte broek de olijfbomen aan het snoeien.
Ik ga een uitgebreide warme maaltijd in elkaar flansen op mijn primusstelletje.
Een heerlijke zomerse dag in December.

En tussen deze 2 dagen woeier een week een ijskoude wind die overal doorheen ging. Dan was het soms lastig om warm te blijven in de tent.

Er heeft zich intussen ook een landje aangedient, 2 landjes eigenlijk. Op de topografische kaart word het “mas de magi” genoemd.
Kan het mooier…

Foto: Mas de Magi

Geplaatst onder: Diversen op 9 december 2011 | 1 Reactie »

Nu ben ik samen met mijn moeder al bijna een maand in Catalonië, kamperend op het land van Inge en Serge.
Na het uitladen in Gandesa zijn Jos en Paulien naar Tarragona vertrokken om nog een aantal dagen aan de kust door te brengen alvorens ze naar huis vlogen.

De dagen vergaan snel hier, alles kost wat meer tijd dan wanneer je leeft in de luxe van een huis met stromend water en electra. Het water om te wassen halen we uit de cistern, een verzamelbekken voor regenwater dat vanaf een schuine rotsplateau opgevangen wordt.

Foto: Badhuis met op de voorgrond het rotsplateau waar vanaf het regenwater in het overkapte bekken stroomt.

Eerst haalde we het water met een emmer uit het bekken maar nadat ik nieuwe leertjes in de hand-waterpomp had gezet kunnen we het nu omhoogpompen.

Het weer was fantastisch, alleen een paar dagen met regen en harde wind gehad. Na de eerste regenbui bleek mijn tent te lekken, het is een goedkope tent, dus zijn we naar Tarragona gereden om een nieuwe tent te kopen, waardoor ik nu in een veel riantere tent leef. Binnenin kan ik in een stoel zitten en ik kan erin koken, wat een luxe!

Op dit moment is mijn moeder naar de autogarage van L´Ametlla del Mar, haar Peugot lekt koelvloeistof, waarschijnlijk het gevolg van een klein ongelukje toen ze bij Gandesa, nadat we wat spullen uit de opslag hadden gehaald , tegen een stenen wal in de berm reed. Toen leek alles o.k. op wat deuken en een los achterspatbord na. De auto heeft hier sowieso veel te verduren. De struiken langs de smalle bobbelige weggetjes worden bijna nooit gesnoeid en krabben met hun scherpe takken de lak van de auto. Mijn moeder zinspeelt nu met de gedachte om een robuuste auto te kopen, eentje die hoog op de wielen staat en met heel veel laadruimte.

Het is nu begin november. Ik had mijn lekkende kleine tent omgedoopt tot wc en was-tent, maar tijdens een aantal zware rukwinden is de hele tent de lucht in gevlogen en belandde een eindje verderop in de bomen. Gelukkig houd mijn nieuwe tent tot nu toe goed stand.

…

De auto is nu gerepareerd en gisteren is Maria naar vijf huizen gaan kijken waarvan er twee overbleven als potentiële kandidaten. Daar gaan we morgen nog eens kijken. Ik ben erg benieuwd.
Inge is voor de komende maanden in haar huisje getrokken en ze is bezig een muurtje te metselen waarvoor we vandaag bij een afgraving zand gaan halen. Ook gaan we nog naar het internetcafé en eten inkopen en dan is de dag weer voorbij.

Wordt vervolgd…

Geplaatst onder: Edslog op 9 november 2011 | Laat een reactie achter »

Geen telefoon, geen internet, best raar in deze tijd.

Maar….we zijn verhuisd en we wonen in een mooie grote tent, ieder op een eigen plek  op “Campo Estrellas”, Inge’s landje. Nou ja landje, het is zo,n 3 ha groot. Het ligt hoog, met een smal steil weggetje er naartoe. Met aan weerszijden scherpe doornige struiken die vele krassen op mijn auto maken.

Maar Bodile ( Bodillo in het Spaans) houdt zich prima. Trekt ons overal doorheen en de steilste berg op en geeft geen kik om de krassen op zijn flanken en om de rechterachterflank die wat los hangt na een onzachte ontmoeting met een muurtje langs de weg. Hij vraagt alleen wat extra water.

Voor degene onder u die Bodillo nog niet kennen: het is mijn sterke Franse auto, een groene peugeot 406. Mijn steun en toeverlaat op moeilijke wegen en wegvast en de rust zelve op drukke autobanen. Werkelijk ik zou een man willen die is zoals Bodillo…

We zijn ons inmiddels wel aan het oriënteren en ik heb ook al wat huizen en landjes gezien. Er is veel concurrentie onder de makelaars en ze zijn erg ongeduldig. Hier zo dicht bij zee is het eigenlijk veel te rumoerig en te duur dus we gaan het verder in het binnenland zoeken. In de buurt van Gandesa of Tivissa. Het schijnt daar een stuk goedkoper te zijn en Edward en ik zijn toch meer “bergmensen” dan zeeliefhebbers.

Volgende keer meer,
Liefs Maria

Geplaatst onder: Verhuizing op 26 oktober 2011 | Laat een reactie achter »

Maandag 10 october 2011

Zondag belde de chauffeur dat hij het toch niet zou redden om om 8 uur bij ons huis te zijn met de verhuiswagen: “Er was een printplaatje losgeraakt” en de caminion moest daarom in de reparatie. Het zou rond 12 uur worden, zo zei hij. Maar maandag voor de middag werd de aankomst toch nog eens verschoven en wel naar dinsdag ochtend. Genoeg tijd dus voor mij en Jos en zijn vriendin Paulien om nog eens een wandeling te maken door het op die dag druilerige bosgebied van de Lage Vogezen.

Jos ken ik al vanaf mijn studententijd en we waren goede vrienden. Een vriendschap die jarenlang verwaterde, maar die weer nieuw leven kreeg nadat hij en zijn vriendin ons een aantal jaren geleden kwamen opzoeken in Frankrijk tijdens hun fietsvakantie. Daarna zijn ze nog enkele malen geweest en deze maandag zouden ze ons helpen met de verhuizing.

Dinsdag 11 october

Gespannen zitten we in de ochtend voor het huis te wachten op de vrachtwagen. De hele straat is uitgelopen om het “spectakel” mee te maken. Onze buurman had verzekerd ook mee te helpen en entertainde ons met zijn volkse Noord Franse humor. “Tring….” daar gaat de telefoon. “Er is wat vertraging, ik kom rond twee uur”. Twee uur – na een wandeling (niet te ver, je kan immers niet weten) is de vrachtwagen er nog steeds niet. Zo tegen zes uur arriveerd dan eindelijk de lang verwachte verhuiswagen en kunnen we voornamelijk in het donker inladen.
Het is te laat om nog naar Spanje te rijden, dus brengt de chauffeur de nacht door in zijn cabine voor ons huis, en wij kamperen in het huis voor een laatste nacht.

Woendag 12 october

Deze gedenkwaardige dag zullen we de grens van Spanje overschrijden, maar niet zonder kleerscheuren.  De stemming was goed die ochtend bij vertrek uit Claudon. De huissleutels waren overhandigd aan de buurman, want de komende drie maanden zal het huis leeg staan, waarna een Nederlands koppel het huis zal overnemen als het koopcontract is getekend. Onze goede buurman zal ook voor de 7 zwerfkatten zorgen. Ik had 24 kilo brokjes ingekocht.

Tijdens de reis werd slechte communicatie de oorzaak van onenigheid over of we wel of niet in één ruk zouden doorrijden naar de eindbestemming, de heuvels rond Tivissa in het Spaanse Catalonië. Jos werd moe van het rijden en later ook nog misselijk. Hij wilde niets liever als stoppen en de bivak opslaan. Mijn moeder wilde per sé doorrijden tot in de heuvels van Catalonië om dáár te bivakkeren. Ikzelf vond het wel welletjes en zag ertegen op om langs de snelweg te slapen en legde me bij het besluit van mijn moeder neer. Paulien deed hetzelfde wat voor gekissebis tussen Jos en haar zorgde. En zo ging het nog even voort. Alle details kan ik hier niet geven omdat de hoofdpersonen uit dit verhaal nog in leven zijn.

Donderdag 13 october

Bij het krieken van de dag werden we wakker uit onze bivak ergens in een Johannesbroodboom-boomgaard ergens in de heuvels van El Perello. Het felle licht van de bijna volle maan en de stevige warme zeewind liet sommigen van ons slecht slapen. Maar de plek was wonderschoon.

Om twee uur bij een groot hotel in Gandesa hadden we afgesproken met de eigenaar van de opslagruimte. Daar vrachtwagen zou daar dan ook aankomen, maar zoals gebruikelijk werd het véél later, zodat we pas vlak voor het donker in alle haast de spullen konden uitladen. Door de haast hebben we zowat alles verkeerd neergezet zodat het in de komende weken ondoenlijk is om er nog iets bruikbaars uit te halen zonder de hele boel weer buiten te zetten.

De eigenaarvan de oplag en een meegekomen patserige vriend leken me echte regelneven, die op zakelijke toon de boel afhandelde. Vooraf werd door de eigenaar weinig prijs gegeven over de opslagruimte en later werd duidelijk waarom.
Een lang smal slecht weggetje voer naar de plek midden tussen lelijke windmolens bij een half afgemaakte moderne bungalow, die de eigenaar ook nog probeerde te slijten aan mijn moeder. De oplsagruimte, een onafgemaakte garage met kapot asbest dak  (met plakband dicht gemaakt) was van binnen bezaaid met rotzooi die we er eerst moesten uitgooien. Ook stonden er nog wat ¨dingetjes¨ van de eigenaar in.

14 October tot heden

Hier komt nog het een en ander, dus het wordt vervolgd.
We kamperen op het landje van Inge. Een casa met olijvenboomgaard in de ruige heuvels vlak bij de kust. Het weer is goed en in de avond word het fris.

Mijn Tent

Tent van Maria

Geplaatst onder: Edslog op 26 oktober 2011 | Laat een reactie achter »

Zo de “vide grenier” zit erop. Ik heb veel verkocht, kasten, tafels, koelkast enz. enz.

Er waren veel Fransen, uit de buurt en uit het dorp.
Die mij allemaal kennen maar ik hen niet of alleen van gezicht.
Zelfs de burgemeester was er met heel zijn familie. Om afscheid te nemen en als aandenken hebben ze ook wat gekocht.
Hij vond het een uitstekend idee om op deze manier je overtollige dingen kwijt te raken.
De Nederlanders lieten het een beetje afweten, misschien geen tijd!!!!!!!!

Ik heb iedereen een Frans of Nederlands gedichtenbundeltje meegegeven.
Het was een hele drukte maar ook erg gezellig.

Nu wordt het huis echt leeg en lijkt het steeds meer op kamperen, maar ik vind het leuk.

Ben je klaar voor Spanje?
Besef je wel wat je opgeeft?
Weet je wel waar je aan begint?

Deze vragen worden me nogal eens gesteld de laatste weken.

Nee, ik weet niet waar ik aan begin, dat weet ik eigenlijk nooit.
Elke dag als ik wakker wordt en een nieuwe dag begint weet ik niet wat deze dag brengt, dus weet ik ook niet waar ik aan begin.

Maar…………… Ja, ik ben helemaal klaar voor Spanje.

Wat ik opgeef???????
Het is hier erg mooi, de bomen beginnen te kleuren en er is elke dag een prachtige zonsondergang. Het lijkt wel ( al de hele zomer) of de natuur zich van zijn beste kant laat zien.
Er was heel veel fruit en nog steeds pluk ik aardbeien, frambozen, appels en bramen, het kan niet op.

Om me hier te houden????

Geplaatst onder: Verhuizing op 8 oktober 2011 | Laat een reactie achter »

Nog 2 weken… ik kan bijna niet wachten.

Het huis wordt leger en leger.

Ik heb 35 m³ gereserveerd in de grote verhuiswagen maar ik ben bang dat ik meer nodig heb, maar dat kan niet. Dus reduceren we steeds maar weer. Geen grote meubels mee, dus mijn mooie houten tuinbank moet ik hier laten. Ook mijn mooie bed laat ik hier ( waarschijnlijk). Géén luie stoelen of banken en maar 1 enkele tafel + 6 stoeltjes + tafeltennistafel ( is lekker groot) + mijn behandeltafel natuurlijk.
De meubels die ik uit elkaar kan halen gaan wel mee.

Je zou denken dat 35 m³ veel is maar dat valt vies tegen of ik heb gewoon veel te veel spullen.

Eén vierde van mijn bezittingen neem ik mee en de rest blijft hier achter en eindigt op de brandstapel, de vuilnisbelt of wordt verkocht/afgegeven.

Dan heb ik natuurlijk ook nog mijn tweedehands winkeltje waarvan de inhoud ook weg moet. De nieuwe bewoners zitten niet te wachten op zoveel spullen, zij willen het huis zo leeg mogelijk. Zij hebben grootse plannen met het huis.

Ik heb ook nog goed nieuws. Edward heeft op internet iemand gevonden die opslagruimte heeft in Gandesa, een dorpje bij Mora d’Ebre. Dat is in de buurt.
Het is een garage en het kost 100 euro per maand.
Mijn verhuisbedrijf ( die ik ook om een oplossing had gevraagd ) heeft het voor me geregeld en vastgelegd. Zij brengen de spullen daarheen en wij zijn er dan ook om mee te helpen uitladen enz. Ik krijg een sleutel zodat ik tussentijds ook spullen kan halen. Het is beveiligd met een alarm.
Dit is super dus dat probleem is nu ook opgelost.

1 en 2 oktober heb ik een garage sale vanaf 14 uur en ik hoop dan echt veel te verkopen. Na afloop is er natuurlijk een feestje…

Zoom in op het kaartje hieronder en je ziet de exacte locatie van onze garage sale in Claudon.

Lokatie Garage Sale – Rommelmarkt 1 en 2 oktober

Geplaatst onder: Verhuizing op 25 september 2011 | Laat een reactie achter »

Toen ik in de Vogezen kwam wonen dacht ik dat het voor altijd zou zijn en dat ik hier oud zou worden. Maar nee hoor mijn nomadisch bloed weet niet van ophouden en wil deze keer weer verder naar het zuiden stromen.

Ik heb een goede tijd hier gehad, mede dankzij jullie maar het is af, ik ben hier klaar.
Dus ga ik mijn grenzen verleggen en schuif een landje op.

Het huis is verkocht, 10 oktober verhuis ik naar Catalonië in Spanje.
Ik heb daar nog geen adres of tel. nr. maar dat ga ik zo snel mogelijk regelen. Als je op de hoogte wil blijven van mijn wel en wee kijk dan hier op mijn blog, ik vermeld dan ook tzt mijn contactgegevens.

Ik zal er ook regelmatig hier foto’s plaatsen zodat jullie op de hoogte blijven.

Op 1 en 2 oktober organiseer ik nog een  vide grenier, rommelmarkt, garagesail om mijn overbodige spullen te verkopen. Vooral veel meubels en elektrische apparatuur ( voor de keuken en de werkplaats) want ik heb daar geen elektriciteit (voorlopig).
Aansluitend of tegelijkertijd is er een au revoir, say goodby party. Waarvoor ik iedereen van harte uitnodig op 6, Beauregard, Claudon.

Ik ben al driftig aan het inpakken, de 50-er jaren kast op de foto is al verkocht.

En ook héél erg veel spullen worden gewoonweg verbrand.

Geplaatst onder: Verhuizing op 14 september 2011 | Laat een reactie achter »

Op dit moment woon ik nog in Claudon, in de Franse Lage Vogezen.
Het huis is nog niet verkocht maar ondanks dat heb ik besloten om toch het grote avontuur aan te gaan. Hoe dan ook verhuis ik 10 oktober naar Catalonië in Spanje of het huis verkocht is of niet. Een verhuisbedrijf uit Nederland is al ingeschakeld en zal de 40 kubieke meter inboedel per grote vrachtwagen naar Spanje transporteren. Een huis in Spanje heb ik ook nog niet, dus de spullen zullen tijdelijk ergens opgeslagen moeten worden. De eerste tijd zal ik ergens logeren of een huisje huren om van daaruit een geschikte plek te zoeken om te kopen.
Mijn eerste keuze van de plek (zie bericht: Mas Senéca) gaat waarschijnlijk niet door. Maar de aanvankelijke doelstellingen blijven van kracht. Ook zal de nieuwe plek, waar die ook moge zijn, Mas Senéca genoemd worden.

Ik houd hier nog een rommelmarkt in huis, om zoveel mogelijk spullen te verkopen. Wat ik nodig heb ben ik al in dozen aan het inpakken.

Het huis in de Vogezen staat dus nog te koop, heb je interesse, hieronder de link naar het huis op de site van de makelaar:

pierres-lorraines.fr

Na 7 jaar in Claudon begint een nieuw hoofdstuk. In deze blog zal ik jullie zoveel mogelijk op de hoogte houden van de ontwikkelingen in dit avontuur.

Geplaatst onder: Verhuizing op 29 augustus 2011 | Laat een reactie achter »